تا باد چنین بادا

من همین‌جا مانده بودم بی‌تو. تو رفته بودی پی نور، من نشسته بودم کنج نمور غار، اوراد پیامبران قدیمی را مرور می‌کردم به التماس سلامت تو. نبودی و دیو درون آدم‌ها مرا می‌درید و من می‌خندیدم، مبادا که از راه برسی و مرا خندان نبینی و دل کوچکت بگیرد. نبودی و آتش‌ها هیمه نداشت و استخوان من بود که می‌سوخت درونش، به گناه بی‌آغوشی. نبودی و بهار، توطئه پلشتی بود میان ابر و زمین، که مرا مبتلاتر کند به نبودنت و دست بردارم از غاری که تنها وعده‌گاه ما بود و بروم. نرفتم. نباید می‌رفتم. تو جایی را نداشتی که برگردی اگر یک شب دلت گرفت و کسی نبود نوازشت کند. با دست‌های لرزانی که تمنایی نداشت جز نوازش دوباره تنت، نشستم به نقاشی کشیدن روی دیواره‌های سنگی غار؛ خانه‌ای و درختی و زنی و مردی و بوسه‌ای. و کنارشان خدای دلتنگی را کشیدم که گریان بود و دلش برای تنهایی مخلوق گرفته بود. صبح بود یا غروب، یادم نیست. بین دو آیه که از زبان فرشته بی‌بال‌وپر، الهام‌وار جاری بود بر من، تو از راه رسیدی. بوی مقدس تنت، عطر گندم خام، پیچید به جان غار؛ به شکوه نوازشی، به اعجاز آغوشی و به اکسیر لبخندی. من محو تماشای تو، دنیا محو تماشای من. بعد غار بهشت شد، بی‌میوه ممنوعه. رقصیدیم، بی‌ترانه و به آهنگ نفس‌های تو. عشق را نوشاندیم به کام تشنه دنیا و در پی زمهریرهای طولانی، ناگاه بهار شد. ما مست بودیم و خداوند ایستاده بود در درگاه نورانی غار. به من و تو می‌نگریست، لبخند می‌زد، سرخوش بود که عمرش به باد نرفته و آرام زیر لب می‌گفت: تا باد چنین بادا.

یک دیدگاه در “تا باد چنین بادا”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *